Gedurende drie weken heeft Galerie Jos Depypere de eer een retrospectieve tentoonstelling te presenteren gewijd aan Yvan Theys, te bezichtigen van 7 maart tot en met 29 maart 2026.
De tentoonstelling brengt een selectie van meesterwerken samen die werden gecreëerd tussen 1970 en 1995 en biedt bezoekers een unieke kans om het krachtige en onderscheidende oeuvre van een van de sleutelfiguren van de naoorlogse Belgische kunst opnieuw te ontdekken.
Yvan Theys (Marke, 1936 – 2005) was een toonaangevende Belgische beeldend kunstenaar die gedurende meer dan veertig jaar een krachtig, eigenzinnig en coherent oeuvre uitbouwde op het spanningsveld tussen figuratie en abstractie. Als schilder, tekenaar, graficus en later ook beeldhouwer behoort hij tot de belangrijkste figuren van de naoorlogse Belgische kunst. Zijn werk getuigt van een voortdurende zoektocht naar een beeldtaal waarin lichamelijkheid, denken en emotie elkaar wederzijds bevragen en versterken.
Theys volgde zijn opleiding aan Sint-Lucas in Doornik, waar hij al in 1959 zelf als lesgever aan de slag ging. Hij was leerling van Eugène Dodeigne en onderhield nauwe vriendschappen met kunstenaars als Eugène Leroy.
In de jaren 1960 ontwikkelde hij zich tot een kunstenaar die zich bewust afzette tegen zowel de puur academische figuratie als de strenge abstractie. Hoewel hij aansluiting vond bij de stroming van de Nieuwe Figuratie, gaf hij daar een uitgesproken persoonlijke en existentiële invulling aan.
Een centraal uitgangspunt in zijn werk was de vaststelling dat de mens nooit een figuur of werkelijkheid in haar totaliteit waarneemt. Die ervaring van gedeeltelijke waarneming vertaalde hij plastisch door het fragmenteren van het lichaam, bijvoorbeeld bij zittende figuren.
Vanuit dit inzicht ontstond een beeldtaal waarin monumentale figuren, archetypische vormen en geometrische tekens samengaan met een expressieve, soms ruwe vormentaal. Zijn werk is doordrongen van symboliek en draagt een voelbare menselijke en psychologische spanning in zich.
Yvan Theys weigerde bewust zich vast te leggen op één vaste stijl. Zijn artistieke praktijk was eerder een voortdurende dialoog met de kunstgeschiedenis en met de schilderkunst zelf.
Hij putte inspiratie uit uiteenlopende bronnen, van de Vlaamse Primitieven en Peter Paul Rubens tot Expressionisme, Cobra en vooral Pablo Picasso, zonder ooit afgeleid of navolgend te worden.
In 1963 nam Yvan Theys deel aan een gezamenlijke tentoonstelling met Roger Raveel en Raoul De Keyser Wyckaert. Een jaar later werd hij bekroond met de Prix de Rome, een sleutelmoment dat zijn nationale én internationale doorbraak markeerde. Vanaf 1964 volgde een intens tentoonstellingsparcours met presentaties in onder meer Spanje, München en Amsterdam.
Vanaf het begin van de jaren 1980 breidde Theys zijn artistieke praktijk uit naar de beeldhouwkunst. In 1980 realiseerde hij zijn eerste sculpturen, waarna vanaf 1993 houten beelden en verdere experimenten met diverse media volgden. In de jaren 1990 evolueerde zijn werk steeds meer richting abstractie, met een uitgesprokener gebruik van wit. Ondanks deze verschuiving bleef de menselijke aanwezigheid centraal, net als de existentiële thematiek die zijn oeuvre blijft doordesemen.
Vanaf het begin van de jaren 1980 breidde Theys zijn artistieke praktijk uit naar de beeldhouwkunst. In 1980 realiseerde hij zijn eerste sculpturen, waarna vanaf 1993 houten beelden en verdere experimenten met diverse media volgden.
In de jaren 1990 evolueerde zijn werk steeds meer richting abstractie, met een uitgesprokener gebruik van wit. Ondanks deze verschuiving bleef de menselijke aanwezigheid centraal, net als de existentiële thematiek die zijn oeuvre blijft doordesemen. Tot aan zijn overlijden in 2005 werkte Yvan Theys consequent verder aan een geëngageerd en coherent oeuvre dat fundamentele vragen stelt over mensbeeld, identiteit, macht en kwetsbaarheid.
